هم معتقدست و هم نکوخواه

در دل، همه صحبت تو جوید

وز شرم، بروی تو نگوید

پرسد خبر تو گاه و بی گاه

گر سر به رضاء ما کنی راست

آن خواست از آن توست، بی خواست

هم مادر امید خاص یابد