گر سر به رضاء ما کنی راست

وز شرم، بروی تو نگوید

پرسد خبر تو گاه و بی گاه

هم معتقدست و هم نکوخواه

آن خواست از آن توست، بی خواست

هم مادر امید خاص یابد

هم جان پدر خلاص یابد