دامن نگرفت هیچ خارش

نی او همه شب غنود از سوز

نی لعبت تو، ز بخت بد روز

بر بویی گلی که بود یارش

بر نجد شد و طواف می کرد

با خاطر خود مصاف می کرد

سوزان غزلی که دل کند ریش