با خاطر خود مصاف می کرد

بر بویی گلی که بود یارش

دامن نگرفت هیچ خارش

بر نجد شد و طواف می کرد

سوزان غزلی که دل کند ریش

می خواند به حسب حالت خویش

مادر که شنید قصه دوش