کاین نامه که هست چون نگاری

آن کیست که باز بخشدش نور

وآنگه ز خراش سینه خویش

خونابه فشانده از دل ریش

از دلشده ای، به بی قراری

یعنی ز من ستم رسیده

نزدیک تو ای رسن بریده