وآنگه ز خراش سینه خویش

اندازه کرا، که واستاند

وآن را که کند ز روشنی دور

آن کیست که باز بخشدش نور

خونابه فشانده از دل ریش

کاین نامه که هست چون نگاری

از دلشده ای، به بی قراری