کی داند حال دردمندان؟!

آلوده شدی بهر دهانی

افسانه شدی بهر زبانی

بی درد که فارغست و خندان،

غافل که همیشه بی خبر زیست،

او را چه خبر که بی دلی چیست؟!

با هر که غمی دهم برون من