غافل که همیشه بی خبر زیست،

افسانه شدی بهر زبانی

بی درد که فارغست و خندان،

کی داند حال دردمندان؟!

او را چه خبر که بی دلی چیست؟!

با هر که غمی دهم برون من

داند غم من ولی نه چون من