در جستن همره عدم بود

لیکن تو نه آن کسی که بی دوست

هم خانه جان شوی، به یک پوست

عمریست که جان تو به غم بود

بشتاب که سوی آن خرابی

همراه دگر، چو من، نیابی

همره چه بود که جان چون نوش