از بی خودی آمده است در جوش

وانکس که نداشت لذت درد

در گریه زار خنده می کرد

خلقی به گمان که مرد بی هوش

می رفت، بدان ترنم و تاب

تا خوابگه نگار خوش خواب

چون شد که آنکه دور افلاک