در گریه زار خنده می کرد

آنرا که درونه زنده وش بود

زین زمزمه فراق خوش بود

وانکس که نداشت لذت درد

خلقی به گمان که مرد بی هوش

از بی خودی آمده است در جوش

می رفت، بدان ترنم و تاب