دانم که تو در بهشت جاوید

خاموشی تو، همی دهد پند

لیکن سخن تو، گر بود هوش،

از هوش توان شنید، نه ز گوش

رخشنده تری ز ماه و خورشید

چونست بر تو همسر من

فرزند تو و برادر من