وگر شربت زندگانی بود

خوشا وقت مستی و دیوانگی

هر آبی کز اندازه بیرون خوری

نیاری که یک شربه افزون خوری

هم از خوردن پر گرانی بود

بجز می که بر بوی بیهوشیش

نی سیر چندان که می نوشیش