نی سیر چندان که می نوشیش

وگر شربت زندگانی بود

هم از خوردن پر گرانی بود

بجز می که بر بوی بیهوشیش

بیا ساقی اندر قدح پی به پی

به عاشق نوازی فرو ریز می

می کوبه عشق آشنایی دهد