بیا ساقی اندر قدح پی به پی

هم از خوردن پر گرانی بود

بجز می که بر بوی بیهوشیش

نی سیر چندان که می نوشیش

به عاشق نوازی فرو ریز می

می کوبه عشق آشنایی دهد

ز تشویش خویشم رهایی دهد