بجز می که بر بوی بیهوشیش

نیاری که یک شربه افزون خوری

وگر شربت زندگانی بود

هم از خوردن پر گرانی بود

نی سیر چندان که می نوشیش

بیا ساقی اندر قدح پی به پی

به عاشق نوازی فرو ریز می