به من ده که راحت به جانم دهد

بزن چوب تا باز گوید درست

بیا ساقی آن جام شادی فزای

که بنیاد غم را در آرد ز پای

ز خونابه دهر امانم دهد

بیا مطرب آن بر بط خوش نوا

که بی مغزیش مغز را شد دوا