بیا ساقی آن باده تلخ فام

که بی مغزیش مغز را شد دوا

بزن تا که بر باید از مغز هوش

به دل جان نوریزد از راه گوش

که شیرینی عیش ریزد به کام

بده تا به شیرینی آرم به کار

که تلخی بسی دیدم از روزگار