مدام تا که بود گردش سپهر بلند

به خوشدلی گذران بعد ازین، که باد اجل

درخت عمر بداندیش را ز پا افگند

همیشه تا که بود از زمانه نام و نشان

به بزم عیش و طرب باد نیک خواه تو شاد

حسود جاه تو بادا ز غصه زار و نژند