که بهر تو این آمد از رنج تو

جهانی جدا کرده از میش گرگ

دگر گفت کاندر سرای سپنج

چرا داشتی خویشتن را به رنج

یکی تنگ تابوت شد گنج تو

نجویی همی ناله بوق را

به سند آمدت بند صندوق را