یکی تنگ تابوت شد گنج تو

دگر گفت کاندر سرای سپنج

چرا داشتی خویشتن را به رنج

که بهر تو این آمد از رنج تو

نجویی همی ناله بوق را

به سند آمدت بند صندوق را

دگر گفت چون لشکرت بازگشت