به سند آمدت بند صندوق را

که بهر تو این آمد از رنج تو

یکی تنگ تابوت شد گنج تو

نجویی همی ناله بوق را

دگر گفت چون لشکرت بازگشت

تو تنها نمانی برین پهن دشت

همانا پس هرکسی بنگری