آزاد بنده ای که به پایت فتاد و مرد

پندی بده دو نرگس خون خوار خویش را

ایدوستی که هست خراش دلم از تو

مرهم نمی دهی دل افکار خویش را

وآزاد کرد جان گرفتار خویش را

بنمای قد خویش که از بهردیدنت

تربر کنیم بخت نگونساز خویش را