ازطاق دو ابروی تو ای کعبه مقصود

عالم به مراد دل و اقبال غلام است

صیدی که دل خلق جهان بود بدامش

المنته لله که امروز بدامست

خلقی بگمانند که محراب کدامست

چشم تو اگر خون دلم ریخت عجب نیست

او را چه توان گفت که او مست مدامست