گربرساند بما صبح دمی بوی دوست

ای نفس صبح دم گر نهی آنجا قدم

خسته دلم رابجو در شکن موی دوست

جان بفشانم زشوق در ره باد صبا

روز قیامت که خلق روی به هر سو کنند

خسرو مسکین نکرد میل بجز سوی دوست