چو هست بنده خلق آدمی ز بهر طمع

چو کس مقیم نماند درین خراب آباد

مبر ز باد غرور ار بلندیی داری

که خس بلند شد از باد لیک باز افتاد

خوشاکسی که ازین بندگی بود آزاد

چنان بزی که نمیری اگر توانی زیست

چو هر که هست به عالم برای مردن زاد