چنان بزی که نمیری اگر توانی زیست

که خس بلند شد از باد لیک باز افتاد

چو هست بنده خلق آدمی ز بهر طمع

خوشاکسی که ازین بندگی بود آزاد

چو هر که هست به عالم برای مردن زاد

از آن خویش مدان خسروا که عاریت است

متاع عمر که دادند باز خواهی داد