خوشاکسی که ازین بندگی بود آزاد

مبر ز باد غرور ار بلندیی داری

که خس بلند شد از باد لیک باز افتاد

چو هست بنده خلق آدمی ز بهر طمع

چنان بزی که نمیری اگر توانی زیست

چو هر که هست به عالم برای مردن زاد

از آن خویش مدان خسروا که عاریت است