از آن خویش مدان خسروا که عاریت است

خوشاکسی که ازین بندگی بود آزاد

چنان بزی که نمیری اگر توانی زیست

چو هر که هست به عالم برای مردن زاد

متاع عمر که دادند باز خواهی داد