که به هنگام سحرگاه دعا خوش باشد

بی تو ای گل سر گلگشت چمن نیست مرا

که تماشای گلستان شما خوش باشد

پرده برگیر ز رخ تا که دعایی بکنم

گر دلم ریش کند و جگرم خون سازد

چشم غارتگران ترک مرا خوش باشد

دایم از پرورش اشک من آن سرو خوش است