به رعنایی منه بر خاکیان پای

مگر در گوش دانا و خردمند

مخور غم بهر فرزندی و مالی

که مالت دیده بس است و صبر فرزند

که ایشان هم چو تو بودند یک چند

شنو ای دوست پند اما چو خسرو

مشو کو گوید و خود نشنود پند