مشو کو گوید و خود نشنود پند

به رعنایی منه بر خاکیان پای

که ایشان هم چو تو بودند یک چند

شنو ای دوست پند اما چو خسرو

مرا با تو افتادست پیوند

نه در گوشم نصیحت رفت و نه پند

دل من می جهد هر لحظه از جای