که ایشان هم چو تو بودند یک چند

مخور غم بهر فرزندی و مالی

که مالت دیده بس است و صبر فرزند

به رعنایی منه بر خاکیان پای

شنو ای دوست پند اما چو خسرو

مشو کو گوید و خود نشنود پند

مرا با تو افتادست پیوند