یا جان برآید آنگه و یا شیر میرود

دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت

مسکین به پای خویش به زنجیر می رود

عشقست نه سرسریست که با عشق آدمی

گشتم در آب دیده چنان غرق کاین زمان

کاین باد پای عمر به شتاب میرود

ما را زطاق ابروی جانان گزیر نیست