مسکین به پای خویش به زنجیر می رود

هر ساعتی که می گذرد قامتش به دل

گویا که در درونه من تیر می رود

دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت

عشقست نه سرسریست که با عشق آدمی

یا جان برآید آنگه و یا شیر میرود

گشتم در آب دیده چنان غرق کاین زمان