هر ساعتی که می گذرد قامتش به دل

دستم ز کار و کار ز تدبیر می رود

من بیهشم که می دهد از سرو من نشان

این باد مشک بو که به شبگیر می رود

گویا که در درونه من تیر می رود

دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت

مسکین به پای خویش به زنجیر می رود