گویا که در درونه من تیر می رود

من بیهشم که می دهد از سرو من نشان

این باد مشک بو که به شبگیر می رود

هر ساعتی که می گذرد قامتش به دل

دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت

مسکین به پای خویش به زنجیر می رود

عشقست نه سرسریست که با عشق آدمی