این باد مشک بو که به شبگیر می رود

بازآن سوار مست به نخجیر می رود

دستم ز کار و کار ز تدبیر می رود

من بیهشم که می دهد از سرو من نشان

هر ساعتی که می گذرد قامتش به دل

گویا که در درونه من تیر می رود

دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت