دیوانه شد دلم ره زلف تو برگرفت

این باد مشک بو که به شبگیر می رود

هر ساعتی که می گذرد قامتش به دل

گویا که در درونه من تیر می رود

مسکین به پای خویش به زنجیر می رود

عشقست نه سرسریست که با عشق آدمی

یا جان برآید آنگه و یا شیر میرود