گر چه هست او یار من من یار او

گر مرا بگذاشت من نگذارمش

آنکه در خون دل من تشنه است

من دو چشم خویش می پندارمش

من کجا یارم که گویم یارمش

هیچ رحمی نیست بر بیمار خوش

آن طبیبی را که من بیمار مش