زلف کج طبع تو هندوی بلا انگیز است

گفت باید طلبید ازلب شیرین منش

گر شور در غم تو چهره عاشق گاهی

باز گلگون کند از خون دل خویشتنش

چشم سر مست تو ترکیست که یغماست فنش

روز و شب وصف رخ خوب تو گوید خسرو

تا چه طوطی است که ازآینه باشد سخنش!