گفت باید طلبید ازلب شیرین منش

ای صبا گوی زمن غنچه تر دامن را

چیست آن غنچه که پنهان شده در پیرهنش

دوش جستم ز دهانش خبر آب حیات

گر شور در غم تو چهره عاشق گاهی

باز گلگون کند از خون دل خویشتنش

زلف کج طبع تو هندوی بلا انگیز است