چیست آن غنچه که پنهان شده در پیرهنش

گر زند با دهنش بسته ز بی مغزی لاف

هر که بیند شکند بالب و دندان دهنش

ای صبا گوی زمن غنچه تر دامن را

دوش جستم ز دهانش خبر آب حیات

گفت باید طلبید ازلب شیرین منش

گر شور در غم تو چهره عاشق گاهی