دوش جستم ز دهانش خبر آب حیات

هر که بیند شکند بالب و دندان دهنش

ای صبا گوی زمن غنچه تر دامن را

چیست آن غنچه که پنهان شده در پیرهنش

گفت باید طلبید ازلب شیرین منش

گر شور در غم تو چهره عاشق گاهی

باز گلگون کند از خون دل خویشتنش