برسردست خودت یا بر سر زانوی خویش

روی من از اشک و رویت از صفا آیینه شد

روی خود در روی من بین روی من در روی خویش

یک دم ای آیینه جان رونما تا جا کنم

گر خیال قامتت اندر شر و شور اوفتد

سرنگون همچون خیال خود فتد در جوی خویش

گوش هندو پاره باشد ور منم هندوی تو