سرنگون همچون خیال خود فتد در جوی خویش

یک دم ای آیینه جان رونما تا جا کنم

برسردست خودت یا بر سر زانوی خویش

گر خیال قامتت اندر شر و شور اوفتد

گوش هندو پاره باشد ور منم هندوی تو

پاره کن گوش و مکن پاره دل هندوی خویش