او داند و سودای تو من کار ندارم

چون راز برون نفتدم از پرده که هر چند

گویند مرا گر به نگهدار ندارم

جانا چودل خسته به سودای تو دارم

خون ریز شگرفست لبت سهل نگیرم

مهمان عزیز است غمت خوار ندارم

مرگم زتو دور افگند اندیشه ام اینست