بنشینم و فسانه آن ماه بشنوم

گر خود سخن ز زهره و از ماد بشنوم

نبود چنان کزان بت دلخواه بشنوم

بی خوابیم بکشت وه از من که هر شبی

آواز ارغنون ندهد ذوقم آن چنان

کاو از پای اسپ تو ناگاه بشنوم

دل پاره های خون فگند همچو برگ گل