کاو از پای اسپ تو ناگاه بشنوم

بی خوابیم بکشت وه از من که هر شبی

بنشینم و فسانه آن ماه بشنوم

آواز ارغنون ندهد ذوقم آن چنان

دل پاره های خون فگند همچو برگ گل

چون بوی تو ز باد سحرگاه بشنوم

خود را کنم سپند و نخواهم ترا گزند