تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود

گر چه انگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت

در همه شهر به شیرینی من شیدایی

از چراغی که بگیرند به نابینایی

همه در خاطرم از شاهد رویائی خویش

بگذرد خاطره با دلکشی رویایی